Μικρά Αγαπημένα

Ουπαντέσα Β΄     29/4/2010

 

20 Σεπτεμβρίου 2009
Μια μικρή παρέα πιστών καθισμένη γύρω από τον Σουάμι Νταγιατμάναντα ακούει την Διδασκαλία του. Ακολουθεί μέρος της σε ελεύθερη μετάφραση από την Αγγλική. 

 

Διάκριση γιατί η φύση μας παραπλανά
Ο κόσμος είναι μη πραγματικός και αυτό που αντιλαμβανόμαστε με τον νου είναι μη πραγματικό. Υπάρχει Μία πραγματικότητα, μόνο ένα πράγμα, το Μπράχμαν, αλλά εμείς το καταλαβαίνουμε διαφορετικά. Πώς το ξέρουμε;


Στην άκρη του δρόμου υπάρχει κάτι ακίνητο, δείτε πως το αντιλαμβάνονται ορισμένοι άνθρωποι. Ο κλέφτης το περνά για αστυνόμο και φεύγει, ο μοναχός λέει είναι ένας μαχάτμα, ο νέος νομίζει πως είναι η φιλενάδα του, ο μεθυσμένος λέει ‘‘Εγώ τουλάχιστον περπατώ’’, ο αστυνομικός όμως που κρατά φανάρι βλέπει πως είναι μόνο ένα ξύλο. Ο καθένας έβλεπε ο,τι ήθελε.


Υπάρχουν πέντε όργανα αισθήσεων. Χωρίς τα πέντε όργανα οι άνθρωποι δεν θα έβλεπαν τον κόσμο. Το κάθε όργανο δίνει πληροφορίες τμηματικά, αλλά όταν δουλεύουν όλα μαζί, οι πληροφορίες πηγαίνουν στον νου και τότε έχεις την πληροφορία ολοκληρωμένη.  Αν διαβάζεις ένα βιβλίο και γράφει Ραμακρίσνα και διαβάσεις  το πρώτο γράμμα το Ρ  λες Ραμακρίσνα, αν είναι λάθος δεν το βλέπεις∙ ο, τι λείπει, ο νους το συμπληρώνει. Αν είναι όμως άγνωστη λέξη, λες ότι κάτι λείπει. Ό νους έχει την ικανότητα να ενώνει, να συνθέτει.


Πολλές φορές η εμπειρία μας δεν είναι ολόκληρη. Αν δεις κάποιον από πίσω βλέπεις ‘‘ένα πράγμα’’. Και όμως ενώ δεν βλέπεις το πρόσωπό του, τον αναγνωρίζεις ακόμη και από το πώς περπατά. Οι τυφλοί αναγνωρίζουν με την αφή την οποία έχουν ανεπτυγμένη. Ο μουσικός ακούει ένα όργανο και καταλαβαίνει όταν κάτι δεν πάει καλά, εμείς όχι. Ο νους συμπληρώνει τις πληροφορίες. Αν όμως οι πληροφορίες είναι λάθος, τότε και ο νους κάνει λάθος.


Αν κάνεις διαλογισμό και δεν ξέρεις τι χρειάζεται, αποτυγχάνεις.  Χρειάζεται βιβέκα (διάκριση) και βαϊράγκια (απάρνηση). Η φύση είναι περίεργη.  Όσο πιο πολύ προσπαθούμε να ξεφύγουμε από αυτήν, τόσο πιο πολύ έρχεται. Μπορεί να αποφασίσουμε να φύγουμε από τον κόσμο, αλλά ώσπου να το κάνουμε, δεν έχει σημασία∙ η φύση μας δίνει πειρασμούς.


Όταν η Μπράχμανι*  πήγαινε στο Καμάρ-πουκούρ, ζήλευε τον Σρι Ραμακρίσνα και έλεγε: αυτός δεν ξέρει τίποτα, εγώ του τα έμαθα όλα. Ζήλευε και την Σάραντα που, παιδάκι, ακόμη ο Σρι Ραμακρίσνα την δίδασκε έχοντας την ευθύνη της. Δεν είχαν σωματική επαφή αλλά την δίδασκε οικιακές δουλειές, και να προσέχει τους κακούς ανθρώπους. Ο Σρι Ραμακρίσνα ήξερε τον κόσμο και το έλεγε στην Αγία Μητέρα. Η Αγία Μητέρα δεν μάλωνε και δεν φώναζε ποτέ, εκτός από μία φορά (το γεγονός αναφέρεται στο Ευαγγέλιο της Αγίας Μητέρας).  Ο Σρι Ραμακρίσνα μάλωνε για να βοηθήσει του μαθητές του, τα παιδιά του. Έτσι είναι συνήθως: ο Πατέρας μαλώνει και η Μητέρα όχι. Έχει σχέση με τον χαρακτήρα. Έτσι και η Μπράχμανι. Κάποτε, ενώ η μικρή Σάραντα είχε καθαρίσει η Μπράχμανι πήγε και ξανακαθάρισε. Τελικά κατάλαβε ότι ζήλευε και έφυγε.


Ο Γκουρού του Ράμα ήταν εγωιστής και σκεφτόταν τι να κάνει για να τον βοηθήσει. Υπήρχε ένας βασιλιάς. Ο Νάραντα του είπε: ‘‘Θα ήθελες να κάνεις μια πούτζα και να καλέσεις τους ρίσις;’’  ‘‘Ναι’’ απάντησε, ‘‘Πού να τους βάλω να καθίσουν;’’ Τον γκουρού στην γωνία και τους άλλους στις καρέκλες. Ο γκουρού ήταν εγωιστής μα και αφελής και δεν ενοχλήθηκε. Πάει κοντά ο Νάραντα και άρχισε να του λέει: ‘‘Εσένα τον γκουρού να σε βάλουνε στην γωνία;’’ Αυτός άρχισε να θυμώνει και ρωτά: ‘‘Τι να κάνω;’’ ‘‘Να σκοτώσεις τον βασιλιά’’ του λέει. ‘‘Πήγαινε στον Ράμα και ζήτα το’’. Πήγε ο γκουρού στον Ράμα και του ζήτησε να σκοτώσει τον βασιλιά. ‘‘Δεν μπορώ’’ λέει αυτός, ‘‘Πρέπει να υπάρχει λόγος’’. ‘‘Σου το ζητώ εγώ’’ λέει ο γκουρού, ‘‘Υποσχέθηκες να κάνεις ο, τι σου λέω’’. Ο Ράμα δέχθηκε. Στο μεταξύ ο Νάραντα πάει στον βασιλιά και του λέει πως θα τον σκοτώσει ο Ράμα. ‘‘Τι να κάνω’’ λέει ο Βασιλιάς. ‘‘Πήγαινε στον Χανουμάν, πιάσε τα πόδια του και ζήτα του να σου  δώσει τον Ράμα’’. Πάει ο βασιλιάς, πιάνει τα πόδια του Χανουμάν και του το ζητά λέγοντας: ‘‘Δεν θα σου τα αφήσω αν δεν το κάνεις’’. Ο Χανουμάν του λέει: ‘‘Δεν μπορώ να πάω ενάντια στον Ράμα’’. Τότε ο Νάραντα λέει στον βασιλιά: ‘‘Πήγαινε στην μητέρα του Χανουμάν και ζήτα από αυτήν να σε προστατέψει‘‘.  Πάει ο βασιλιάς, πιάνει τα πόδια της μητέρας του Χανουμάν και της λέει: ‘‘Δεν θα σε αφήσω αν δεν μου δώσεις τον λόγο σου  να με προστατεύσεις’’. Η μητέρα του υποσχέθηκε και ο Χανουμάν δεν μπορούσε να μην υπακούσει στην μητέρα του. Στέκεται λοιπόν μπροστά στον βασιλιά και λέει στον Ράμα: ‘‘Πρέπει να σκοτώσεις εμένα πρώτα γιατί θα τον προστατεύω ώσπου να πεθάνω’’. Ρίχνει το βέλος ο Ράμα, το βέλος διπλώθηκε και γύρισε πίσω. Το επανέλαβε τρεις φορές.  Τότε ο γκουρού κατάλαβε ποιος είναι, ο Ράμα δεν μπορούσε να σκοτώσει τον εαυτό του.  Ο Ράμα γύρισε και είπε στον γκουρού: Δεν είσαι σπουδαίος. ‘‘Εγώ σε διάλεξα να είσαι γκουρού’’.


Όλα οφείλονται στην Μαχά-Μάγια. Αυτό είναι ένα μάθημα για όλους όσους διδάσκουν.


Όταν ο Κρίσνα πήγε στον γκουρού να τον διδάξει, εκείνος ήξερε ποιος είναι και είπε: ‘‘Πώς να σου διδάξω την διδασκαλία που είναι από εσένα;’’ ‘‘Το ξέρω’’ λέει ο Κρίσνα, ‘‘Αλλά πρέπει να κρατάμε τις παραδόσεις’’.


Ο Ραμακρίσνα τα ήξερε όλα. Στο Καμάρ-πουκούρ οι δάσκαλοι είχαν ένα δύσκολο θέμα και δεν έβρισκαν λύση. Ο Ραμακρίσνα αν και ήταν μικρός τους έδωσε την λύση. Απορούσαν πως κατάλαβε το θέμα και έδωσε λύση. ‘‘Γκαντάρ’’ (Ραμακρίσνα) του λένε: ‘‘Εσύ θα γίνεις μεγάλη ψυχή που σ’ αυτήν την ηλικία κατάλαβες το θέμα και έδωσες και λύση’’. Οι γυναίκες του χωριού του έκαναν ερωτήσεις σε πνευματικά θέματα και αυτός έδινε απαντήσεις. Δεν είχαν πνευματικό οδηγό και πήγαιναν σ’ αυτόν. ‘‘Έχω αυτό το πρόβλημα’’ του έλεγαν, και αυτός τις συμβούλευε τι να κάνουν.


Είχε τρομερή μνήμη και θυμόταν όλα τα ιερά τραγούδια.  Όταν πήγε στο σχολείο είπε: ‘‘Θα κλείσω τα μάτια και θα ξεχάσω αυτά που ξέρω’’. Αργότερα, άσκησε όλες τις πνευματικές πειθαρχίες με ακόρεστη λαχτάρα.

 

Οι Αβατάρ δείχνουν να μην γνωρίζουν τίποτε πριν.


Προσέξτε. Υπάρχει ένα βουνό και ένας οδηγός που θα σε πάει σ’ αυτό. Αν πάμε μαζί του, τι θα κάνει; Θα περπατά μαζί μας. Δεν το έχει ανάγκη, αλλά το κάνει για μας.  Έτσι κατεβαίνει στο δικό μας επίπεδο, για να μας βοηθήσει.


Πάλι ένα βουνό,   ένας ανεβαίνει πολλές φορές μα κανένας δεν πηγαίνει μαζί του. Αν δεν περπατά κανείς χαλάνε τα μονοπάτια.  Αργότερα κάποιοι λένε θέλουμε να πάμε  και γρήγορα, αλλά τα παλιά μονοπάτια χάλασαν.  Πρέπει λοιπόν ο οδηγός να ανέβει να βρει τον δρόμο μόνος του. Τα Μονοπάτια είναι παλιά, όμως έχουν χαλάσει. ‘‘Η Γνώση είναι παλιά’’, ο οδηγός βρίσκει καινούργια για τους νέους. Έχει και κόκα κόλες στην διαδρομή! (γέλια).


Ο οδηγός κάνει σαν να μην τα ξέρει και πάει να ψάξει καινούργια για τους νέους, μετά τους οδηγεί.
Χρειαζόμαστε οδηγό και διάκριση γιατί η φύση (Μαχά-Μάγια) μας παραπλανά.


------------------
*Η Βραχμάνα που δίδαξε ασκητικές πειθαρχίες στον Σρι Ραμακρίσνα πάνω σε δυϊστικά μονοπάτια.


--------------------------
Ευχαριστίες στην Ανν που μετέφραζε αυτόματα και έτσι κράτησε σημειώσεις ο καταγραφέας.